Kardeş Kıskançlığı Doğal Bir İçgüdü Değildir

Kardeş Kıskançlığı Doğal Bir İçgüdü Değildir

Kıskançlık, rol tanımlarındaki kavramsal boşlukların olduğuna, benlik gelişimindeki bütünüyle sağlıklı oluşamamış algıların varlığına işaret eder. Örneğin, çocuğunuzun kardeşini kıskanması bilinenin aksine hiç doğal değildir çünkü kardeşlik karındaşlıktır, kalpdeşenlik değildir. Çocuk, anne-baba kavramına ilişkin rol tanımlarını, sınırlarını ve bu sınırlara ait nitelikleri zihinde gerçekçi ve sağlıklı biçimlendirememiştir. Buradaki çarpık, ters, zayıf kavramsal boşluklar çocuğun varoluşunu tehdit eder. Çocuk bu sebeple doğal olarak uyumsuz, huysuz, saldırgan, asabi, dirençli, ben merkeziyetçi davranışlar sergiler. 

Bu ruh hali savaş psikolojisine yakındır. Üstelik burada tehdit yabancı bir merkezden değil, sizi dünyaya getiren güçler tarafından gelmektedir. Anne-babaya hem muhtaç, hem de nefret duyguları arasında hırpalanır, oryantasyonu bozulur. Bu dönemdeki kıskançlık ileri yaşlarda farklı sosyal uyum ve ruhsal doyum sorunları ile kendini gösterir. Kıskançlık doğal ve sağlıklı bir duygu durumu değildir. İnsan olmak, ne yaşta olursa olsun önce kendimize sonra başkalarına duyduğumuz saygı ve sevgi ile birlik duygusunu hissedebilmektir. Bu birlik duygusunun temelleri ailede atılır, karında başlar...